Öylesine

İnsan sevdikçe var oluyor. Belki de o hep var ama bunu ancak o zaman hissedebiliyor. Sadece sevmek yeterli olamıyor çoğu zaman. Hele bir de seviliyorsan ötesine heves bir ayrıntı nihayetinde. Sevmek, her şeyi güzelleştiriveriyor. Sen güzelleşiveriyorsun öncelikle. Sevişin pek çok şeyi de beraberinde getiriyor, sen talep etsen de etmesen de. Bir kere sevişin sevilmeyi getiriyor, çünkü sen karşılık beklemiyorsun, beklersen o “sevmek” olur mu hiç? Sevginle kapılar açabiliyorsun, gerektiğinde kilitleyebiliyorsun da kalpleri katılaşmışlara. Kilitli kalpler yasak olmalı sevgi dolu kalplere. Girmeli bir kalbe ve de çıkmamalı bir daha, ne olursa olsun, sabretmeli, kabullenmeli. İnsan kabul ettiğince var, kabul ettiğince kabul görür. Sabır ki, en olmazları olur kılar, sabrına da sabredersen hele ki, onun mükâfatı nasıldır, nerededir, bilinmez. Sevmek sabretmektir, vazgeçmemektir. Sevmek hem bir keredir, hem bin kere. İnsan ancak bir kere tam sever, ama bir yandan da bir şeyleri hep sever. Kalıplara uydurmamalı sevmeyi, şekillendirmemeli, tarif etmemeli. Sevgiyi tarife kalkışmak, hem ona hem bu ağır yüke reva görülen kelimelere yazık. Kelimeler sevgiyi tarif edemez, olsa olsa sevgi kelimeleri anlamlandırıp biçimlendirebilir. Keşke dillerdeki sevgi kalplere iniverse, kalplerdekilerse olduğu gibi dillerde yer edinse. İnsan sevdikçe yakınlaşıyor, kendisine yabancılaştıkça da sevmeden, sevilmeden uzaklaşıyor. Yabancılaşma ise her zaman her yerde muhtemel bir tehlike. İnsan bir kere kendisine yabancılaşmışsa ötesine yabancılaşma çok olası. İnsanın hayatında değerleri olmalı, kişisel öncelikleri ve önemleri. İnsan çoğunlukla amaçsız ve prensipsiz yaşıyor. En kötüsüyse bunu fark etmiyor. Öyle şeyler olmalı ki, o olmadan yapılamamalı, yapılsa bile olmamalı, sindirememeli insan. Bir kere sindirilmeye alışıldı mı, gerisi de geliverir. İnsan farkına varamaz ama öyle olur işte. Kalbe bir kara nokta iniverdi mi, o noktaların çoğalması da olası. Noktalar çoğaldıkça silmek zorlaşır. Hatta leke büyüdükçe insan da ümitsizleşir, hepten geri çeker kendini. Ama hata yapsa dahi insan, geriye dönüp düzeltmeyi bilebilse sürçmeler de azalır, yabancılaşmak da kendine. İnsan severse, sürçmeler de azalır, sürçse de kalkabilir. Ona güç veren, güç katan şeyler kaldırıverir onu ayağa. Bir insanı sevmeli, ama kalpten. Sadece bir kere..